Sprawa, o której pisałam na Społeczności, ma swój dalszy ciąg. Kupująca ostatecznie dostała pieniądze z AOK. I żeby była jasność: nie chodzi o to, że Allegro oddało jej moje pieniądze, bo to środki Allegro, a nie moje. Chodzi o samą zasadę i o to, na co w praktyce pozwala taki program. Kupująca zgłosiła problem z aplikatorem cienia. Odesłała mi kosmetyk, wymieniłam uszkodzony aplikator na nowy, oryginalny, i zwróciłam jej produkt. Przez kolejne miesiące korzystała z cienia. Później zakwestionowała sposób przeprowadzenia poprzedniej reklamacji, a finał jest taki, że otrzymała pieniądze z AOK, a produkt nadal ma u siebie. Czy naprawdę tak ma wyglądać ochrona kupujących? Sprzedawca ma przyjąć reklamację, ponieść koszty, próbować rozwiązać problem, a mimo to kupujący może ostatecznie otrzymać pieniądze z programu ochrony i zachować towar? Gdzie w tym wszystkim jest rozsądek i rzetelna ocena całej sytuacji? Dla mnie to absurd. Nie mam nic przeciwko pomocy kupującym, którzy rzeczywiście zostali poszkodowani. Ale program ochrony nie powinien działać tak, że samo niezadowolenie kupującego z przebiegu reklamacji kończy się przyznaniem mu pieniędzy, bez względu na wszystkie okoliczności. W takim układzie sprzedawca może zrobić wszystko, żeby rozwiązać problem, a i tak nie ma pewności, że sprawa zostanie oceniona uczciwie. I właśnie dlatego uważam, że AOK w obecnej praktyce potrafi być patologią, a nie realną ochroną. Bo jeśli jedna strona otrzymuje produkt i pieniądze, a druga zostaje z poczuciem, że cała procedura nie miała sensu, to trudno mówić o sprawiedliwym rozwiązaniu. Ciekawi mnie, ilu sprzedawców miało podobne doświadczenia i czy tylko ja mam wrażenie, że w takich sytuacjach ochrona kupującego zaczyna odbywać się kosztem sprzedawcy.
